roodan

به راستی سخن گفتن از"میراث فرهنگی" در جهانی که با بحرانی شدید و خشن روبه روست ، بحرانی که کلیت نظام ها و ارزش ها را با تردید روبرو ساخته است و در جهانی که انسان از بی سوادی، فقر، بی عدالتی، بیماری و حاکمیت حکومت های خود کامه و فاسد رنج می برد بسیار بجا و شایسته است.

بحران قربانی ساختن طبیعت و منابع طبیعی به بهانه توسعه، اکنون دامنه خود را به قربانی ساختن میراث های فرهنگی گسترش داده است.این بحران ما را در مورد توسعه و مفهوم آن به تأمل وا می دارد. از دید برخی بی خردان در گذشته و حال " توسعه " تنها از منظر مادی گرایانه تولید و مصرف مطرح می شود. اکنون روشنفکران، هنرمندان و نویسندگان بیش از پبش متقاعد شده اند که چنین نگرشی به توسعه،  یعنی قربانی کردن فرهنگ برای رشد اقتصادی و کمیت به بهای کیفیت، عواقب و پی آمدهای ناگواری در پی خواهد داشت . دست آورد ونتیجه چنین نگرشی تعریفی جدید و جامع تر از میراث بوجود آورد که حاصل دید گاه جامعه شناسان، مردم شناسان و قوم شناسان بود ، در این مفهوم فرهنگ تلفیقی از سازمان های اجتماعی، شیوه های زیست، باورها، دانش های فنی و نمود های فرهنگ های گذشته و حال تعریف شده است . ثبت چشم اندازهایی نظیر شالیزارهای فلی پین و تاکستانهای سنت امیلیون فرانسه حاصل نتایج مثبت چنین تفکری جدید میباشد. در تعریف جدید به میراث طبیعی به اندازه میراث فرهنگی بها داده شده است. لئون پرسویری نویسنده کتاب "کنوانسیون میراث جهانی" می گوید: امروز دیگر گذشته تنها از سنگ ساخته نشده است و "میراث جهانی"، تنها بناهای تاریخی و شگفتی های طبیعی نیستند، اندیشه ها و باورهایی که حافظه جمعی ما را می سازند به همان اندازه اهمیت دارند .... در نگرش جدید " میراث فرهنگی" از مفاهیم قدیمی شاهکار دور می شویم و امروزه افسانه ها، باورها، سنت ها، بنا های تاریخی و شگفتی های طبیعی همه دارای ارزش و اهمیت میباشند.
 
در همین رابطه چنین بنظر می رسد که ایجاد مترو در شهر اصفهان موجب آسیب دیدگی مجموعه ای از آثار تاریخی  سرزمین مان را فراهم می سازد و ممکن است تعدادی منابع و آثار تاریخی کشور فدای منافع اقتصادی ایجاد چنین پروژه ای گردد. چقدر خوب است فارغ از هر گونه جهت گیری سیاسی و لجاجت های بی ثمر، مسئولین امور با تشکیل گروههای کارشناسی نسبت به موضوع رسیدگی نمایند و نتیجه گزارش کارشناسان را به اطلاع برسانند و به این نگرانی ها پایان دهند، گرچه حق اعتراض به نظر کارشناسی و درخواست کارشناسی مجدد از اصول قانونی و پذیرفته شده مراجع حقوقی و قضایی میباشد.